No Place Like Home...Cavite

Last thursday (July 31st) I got sick and as much as I wanted to die every minute of it, pinilit ko pa rin pumasok sa office sa dahilang ayoko din magstay sa unit ko. Nagpaka-bangag ang lolah sa biogesic at robitusin para lang makalabas ng unit at mag-pretend na office girl ako. Pinaka nakainis na parte ay bumagyo pa at hindi na ako nakauwi sa pinakamamahal kong unit dahil as I've said before "BAHAIN SA DELA ROSA STREET MAKATI!!!" kesa nga naman ma-stranded, I decided to go home sa Cavite.

Nakakatuwa talaga kasi kahit anong pilit kong lumayo dito sa bahay na ito, kapag nagkakasakit ako, there's no place like home (of my parents), ika nga. Kasi I don't have to cook my food, laundry, iron and clean the house. Laging may kasambahay na gagawa nun. You can say na medyo prinsesa ang buhay ko dito kasi totoo naman eh. Hindi ko kailangang maghugas ng pinagkainan ko o problemahin ang isusuot ko kinabukasan kasi laging andyan na sa oras na kailangan. Hindi naman ako 'clinger' kapag may sakit. I can drink my medicine on time on my own. 'Di rin kailangan subuan o kaya alalahanin pa kung ano ang gusto kong kainin kasi kaya ko. Nasanay lang talaga siguro ako na tumayo sa sariling paa. Yoko kasi na people around me make a big deal kapag may flu lang, unless I'm bleeding o turning violet na, I'll be fine. Masarap lang dito kasi laging may available na maghihilot sa nangingilong katawan dahil sa lagnat at syempre ang pinakamasarap pakinggan kapag may sakit ka "O, kamusta na pakiramdam mo? Anong gusto mong ipaluto na ulam? Magaling ka na ba?" Those words I miss kapag may sinat o masakit lang ang katawan ko, tapos nagiisa ako sa unit kapag hindi naman kailangan umuwi para mag-nebulizer o below 39 degrees ang init, wala akong maririnig na ganun sa empty unit ko (well unless humarap ako sa salamin ang kausapin ko sarili ko). Nasa DNA na ata ng tao 'yun kapag may sakit ka, kailangang makarinig ka ng mga ganung soothing words for you to feel better kasabay ng mga gamot mula sa botika. 'Yung pagiging vulnerable mo kapag may sakit ka o morning after ka manginig sa ginaw na kahit napakasimpleng "kamusta ka na?" eh parang "i love you!" na sa pandinig mo. But syempre alam ko namang hindi na kasama sa package ang ganun nung pinili kong mamuhay mag-isa.

Until now nasa Cavite pa rin ako, nagpapagaling. Pero alam ko as soon as ok na ako, wala pa rin akong gagawin kundi ang bumalik sa empty unit ko para ituloy ang half-full life ko. Kasi kahit masarap mamuhay kasama ang pamilya at lahat ng priveleges na kaakibat nun, I'll be a prisoner ulit, live by their rules and die by their rules. Pag may sakit lang siguro ko kayang magtagal dito at mageenjoy pa ko nun. Until Sunday nga lang kasi hanggang dun lang tolerance level ko and besides magaling na ko, I'm singing na ulit kahit walang boses na lumabas sa bibig ko.hehehe

Puyat... Ngunit Walang Kabuluhan

Mula pgkabata hanggang sa ngkatrabaho na ako, ay wala ibang pangarap kundi ang makapagsulat ng isang kwento n hindi lang tungkol s lahat ng kalokohan, kalungkutan at kasiyahan ng buhay ko. sa tingin ko kasi ay lubhang napaka-boring nito kumpara sa iba. Sa gulo ng utak ko hindi ko kayang mai-contain ang lahat ng gusto kong sabihin unless Im smoking or been drinking at least a bottle or two. Pero naisip kong wala din nmang masama kung susubukan ko khit man lang isang beses kahit man lang dito sa blog.

Matagal na akong mahilig gumawa ng tula, siguro elementary palang ako. Pero hiyang-hiya akong malaman ng ibang tao. Naiisip ko kasi agad n pagtatawanan lang nila ang kabaduyan ko. Coz let's face it, pinakamadaling gawing tula ay tungkol sa pag-ibig: ang kabiguan at kasayahang dulot nito sa tao at higit s lahat sa sarili. At sa dami ng ipokrito at ipokrita sa mundo natin, n pinipilit na hindi nila kelan man mara2nasan o nanaising masaran ang lahat ng sinasabi ng isang tula tungkol s pag-ibig. Tulad nito - "Sa ilang taong lumipas, Larawan mo s puso ay hindi kumapas. Ngunit sino nga ba ako para ikumpara sa kanya? Ni daliri niyang taglay 'di ko kailanman mapapantayan." (Isang tagalog poem nung highschool ako at take note, wala pa akong nagiging bf nyan). Nakakagawa ko ng mga tagalog o english n tula pero 'di tulad ng iba na sa tuwing depress malulungkot. The irony is kapag masaya ako malulungkot ang gawa ko at kapag depress o nasaktan ako ng "luvlyf" naka2kilig ang lumabas sa utak ko. I find it wierd but still, it works for me. Madali din akong ma-bored lalo n nung nag-aaral pa ko. Halos lahat ng libro noong nag-aaral pa ako ay puno ng tula o isa hanggang s dalawang stanza ng tula. Naiinis nga ako minsa sa sarili ko kung bakit sa hilig kong magsulat ng kung ano ano ay hindi ako nakinig mabuti o nag-aral man lang ng seryosohan sa subject n Pilipino at English. May pagkakataon pa yatang pumagsak ako sa isa dito noon ngunit di ko na din talaga maalala. Madalas lutang ang utak ko kapag Pilipino at English na ang pinag-aaralan. Malaking dahilan ito kung bakit hindi ako natanggap sa course na Journalism s college at napunta ako sa Management. Okay lang naman din kasi ng-enjoy ako sa buhay Management at napapakinabangan ko ang natutunan ko sa pag-tulong sa negosyo ng pamilya. Ngunit may mga pagkakataon n naiisip ko kung pinag-buti ko ba sa mga subject n iyon at naging bihasa sa pagsusulat ay masaya kaya ko? O baka ma-bore lang din ako tulad ngayon?

Alam kong hindi lahat ng manunulat noon at ngayon ay may proper education sa pag-susulat kasi ang kakayahang makabuo ng isang kwento, libro o kahit tula ay talento na nasa tao (o wala) at higit sa lahat hinahasa ng experience at panahon. Aminado akong may konting talento ako sa pag-susulat, bagay na hanggang ngayon ay hindi ko maipagmalaki sa pamilya ko. Hindi sa ididiscourage nila ako, nauunahan lng siguro ako ng hiya sa kanila. Ang gulo ko noh? Mahilig akong magbasa ng romance novel. Ngunit simula ng makapagtrabho ako ay naging intresado akong magbasa ng mga librong hindi "romantic" kundi tungkol sa mundo, sa buhay at sa tao na may konting sense of humor. Mas nanaka relax na kasi ngyong basahin ang mga librong ganito kesa sa "romance" na pare-pareho lang ang pupuntahan ( o baka tumatanda na ako at hindi na masyadong naniniwala sa "fairy tales"?).

Nablangko na ako... Alas singko na kasi ng madaling araw at tatlong oras nalng ay kailangan ko ng pumasok at tumulong sa negosyo. Ganito lang ang buhay ko ngyon, mag-iisang taong na ding ganito katahimik. May mga kaibigan nmn ako pero syempre, ako na lang ang natitirang single sa aming anim. Ang kalahati may pamilya na at ung dalawa mga nag-iipon na sa kasal at ako... Eto, puyat na naman...

Love, Pain & Questions

Love... in the dictionary means a strong passionate affection of one person for another. It’s a definition anybody can explain in their own language, simply because it’s a feeling that anybody can feel. In our younger years love is such a pure feeling, maybe a very shallow tingling in our heart can easily be mistaken for something called love. But how can we really say IT IS LOVE?

In this crazy world we call our home; it’s very hard to find such thing or feeling and maybe most of the time we’ve taken this feeling too literal that a small amount of fondness or fancy feeling for someone is called love. Yes, I know most of us felt this way before but until today can we REALLY define it in its more appropriate words?

I’ve been in 2 serious relationships – first, when I was in high school that lasted for only a month. The reason we broke up is because I can’t balance my studies & “him”. Of course being young & all, I would rather spend time with my boyfriend than study. Then I got into trouble with my parents for having failing grades, that’s the time I realized my studies & parents are more important than him. I cried & mourn for a year because of that decision.

My second serious relationship was fun even lasted for seven years & 3 months to be exact. We can say that it was then a perfect relationship because my parents & friends were very fond of him or maybe because he is a neighbour that I grew up with that’s why it was a breeze for everyone to accept that fact. Before that shitty break up happened everyone was expecting for us to be married sooner or later but of course shit did happened – he found someone else – seventh year itch? Maybe...

It’s been two years since my last serious relationship & still I can never tell how one can say it is that passionate thing. I cried for both of them for almost a year after we broke up. I trusted & respected them. I’ve been faithful & tried my hardest to stay in those relationships, but ended too soon & too painful. Is it really love?

Some people tell us that when you "love" a person so much the pain you'll feel when it didn't work out is twice than the "love" you felt for that person. And also they say that you can never tell you did fall in love or love the person if breaking up with him/her is not painful. So what they trying to say is love & pain is a package deal. Does it mean that you can't feel love if you didn't feel pain?

Being single gives me more time to think and reflect what really that thing is -

1.) Are trust, respect & acceptance for that someone is really enough for love survive?

2.) The possibility or the fact that there’s always someone better to come along your way, how would we know if that new one is that someone we should have & hold rather than the one we already have & holding?

3.) Is setting someone we have free for him/her to be happy with the other is love?

4.) Sacrificing our own happiness for the good of the relationship can be called love?

5.) And lastly, is Love a noun, a verb or both?

Perhaps I can never have all the answers & reasons even if I found someone to love again. But if that someone miraculously gave me answers & reasons, maybe by then I’ll know what really love is...